018 | DAGEN DWALEN DOOR DONKERE DALEN ... EVEN EEN LICHTPUNT ...

Les 19 van maandag 15 november 2010 Ja, ik weet het ook wel, en ik ben het zelf ook beu om het steeds maar over mijn gezondheidsproblemen te hebben. Maar de realiteit is dat ik er 's morgens mee opsta, ze de hele dag meedraag, en ermee ga slapen. De momenten dat ik er geen last van heb en dat ik ze kan vergeten zijn zeldzaam geworden. Medicatie van vochtafdrijvers heeft er voor gezorgd dat de gewichttoename van 6,5 kg aan water bijna letterlijk als sneeuw voor de zon binnen de 5 dagen was verdwenen. Maar ondertussen wordt ik reeds enkele weken geplaagd door inwendige koude rillingen, zonder koorts, die onderhuids door heel mijn lichaam sidderen, soms ondraaglijk, en gepaard gaand met toestanden van misselijkheid en diarree. Voorbije zondag nog was het zo erg dat 's avonds de dokter van wacht is langs geweest, die een verwijsbrief schreef voor een eventuele opname in Leuven via spoed. Na 3.00 uur in de ochtend ben ik dan toch in slaap geraakt, en na het ontbijt omstreeks 7.00 uur voelde ik me stukken beter. En 's middags voelde ik me zelfs redelijk goed en besloot ik om toch maar naar de academie te gaan om te schilderen. Het deed me deugd terug in kasteel Meylandt te zijn en te kunnen schilderen. Het eindresultaat van deze namiddag stond me echter helemaal niet aan. Aan deze schildering 'abstract-e-34' moet nog veel veranderd/verbeterd worden, want in mijn ogen stelt het nu niet veel voor.. Maar dat zal voor volgende maandag zijn, hopelijk. En de schildering 'abstract-e-33' of 'Landschap 15' van les 17 moet ook nog afgewerkt worden, alhoewel, hoe vaker ik ze opnieuw bekijk, hoe beter ik ze vind. Misschien moet er iets gebeuren met de lichte driehoekige vorm links, maar veel mag er niet veranderd worden. Deze namiddag was even een lichtpunt in deze donkere dagen. Les 20 van maandag 18 november 2010 heb ik noodgedwongen moeten missen want er stond wederom een trip naar Gasthuisberg op het programma, met een consultatie voor 'Crohn' en een consultatie 'Hematologie'. Bloedonderzoek gaf aan dat de leukemie nog steeds onder controle is. Enkel de bloedarmoede was verergerd : terwijl de normale waarden voor hemoglobine tussen 13,6 en 17,7 liggen (in België,) was bij mij de waarde ietsjes boven 10. Zou dit misschien de koude rillingen, koude handen en koude voeten kunnen verklaren, denk ik dan? De consultatie voor 'Crohn' resulteerde in een verdubbeling van de injecties met 'Humira' : wekelijks i.p.v. om de 14 dagen. Binnen een dikke maand volgt dan een evaluatie.

004 | ONTDEKKING VAN DE 'VERBEKE FOUNDATION' ... KUNST IN BEWEGING ...

Vandaag is het juist 71 dagen geleden sinds ik mijn laatste werk schilderde. Sindsdien was het allemaal een beetje kommer en kwel. Een abominabele fysieke conditie , gebeurtenissen zoals de brand en de gasontploffing, om nog maar niet te spreken van de naweeën met verzekeringen, experts, ... , de onbruikbaarheid van mijn schilderatelier, ... De laatste tijd duikt in mijn gedachten regelmatig een citaat op van Kahlil Gibran :"Wij leven allen om schoonheid te ontdekken, al het andere is een vorm van wachten." En vooral dat laatste woord ... wachten ... dat vertolkt vaak bovendrijvende gevoelens van nu eens hoopvolle verwachtingen, en dan weer van nutteloosheid en verloren tijd. En dan gebeurt het wel eens dat ik zelfs overdag voor de televisie zit te zappen, zoekend naar wat verstrooiing of iets boeiends. Zo belandde ik een tijdje geleden op Nederland 2 bij het programma 'Avro Kunstuur' dat een bezoek bracht aan de 'Verbeke Foundation' in Kemzeke bij Sint-Niklaas. En ik zat voor de rest van de uitzending aan het scherm gekluisterd ... boeiend zeg ... Ik had er nooit van gehoord ... en op maar een anderhalf uurtje rijden vind je dit 'kunst(pret)park' ... fantastisch ... Voor de vakantie voorbij is ga ik proberen daar een bezoek te brengen, een daguitstap van te maken, als Crohn en de anderen het mij toestaan ...

For my English-speaking friends (if not correct, I hope my English is communicative) 004-DISCOVERY OF THE ‘VERBEKE FOUNDATION’ … ART IN MOTION … Today it has been 71 days ago since I’ve painted my last work. Ever since it was all trouble and affliction : an appalling form, the fire and the explosion, the aftereffects with insurances, agents, assessors, contractors, … , the unusable studio, … Regularly a quotation by Kahlil Gibran comes to the surface in my mind :”We live only to discover beauty. All else is a form of waiting”. And specially the last word of that quote … waiting … it often expresses feelings of occasionally hopeful expectations, or otherwise useless time. An sometimes, even by day, I’m watching television, zapping and searching for some entertainment or some fascinating stuff. And so I discovered on Dutch television ‘Avro Arthour’, visiting the ‘Verbeke Foundation’ in Kemzeke, near to Sint-Niklaas, Belgium. And I was glued to the screen … holding my attention … I will try to visit this domain before holydays are over, of course with the permission of ‘Crohn an my other companions’. The Verbeke Foundation, founded by art collectors Geert and Carla Verbeke-Lens, is a private art site which first opened doors to the general public on June 1st of 2007.. As a ‘refuge of arts’ the domain offers chances to young / less renowned artists and holds an impressive collection of modern and contemporary art. Culture, nature and ecology go hand in hand in the Verbeke Foundation. With 12 hectares (29.7 acres) of scenic area and 20,000 m² (4,9 acres) covered spaces, the Foundation is one of the largest private initiatives for contemporary art throughout Europe. The warehouses of the former Verbeke transport agency were transformed into unique exposition halls. One of the buildings was furnished to exhibit Verbeke’s extraordinary collection of collages and assemblages. The Verbeke Foundation is subject to a continuous growth process. Artists have the ability to reside, larger and smaller exhibitions relieve each other… the Verbeke Foundation resembles a living organism and so looks different one day to another. “Our exhibition space does not aim to be an oasis. Our presentation is unfinished, in motion, unpolished, contradictory, untidy, complex, inharmonious, living and unmonumental, like the world outside of the museum walls. You will find no flamboyant sensational buildings here, but rather, a refreshing, unpretentious place to look at art and a subtle criticism of the art world”. Geert Verbeke

De Verbeke Foundation is een private kunstsite die geopend werd op 1 juni 2007 door kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens. Cultuur, natuur en ecologie komen er samen. De ruimte herbergt een indrukwekkende verzameling van moderne en hedendaagse kunst en biedt als ‘kunstenvrijplaats’ ook kansen aan jonge kunstenaars. Met zijn 12 hectare natuurgebied en zijn 20.000m² overdekte ruimten is de Verbeke Foundation één van de grootste privé-initiatieven voor hedendaagse kunst in Europa. De loodsen van het vroegere transportbedrijf van Geert Verbeke werden omgebouwd tot unieke expositieruimtes. Eén van de gebouwen werd ingericht om de uitzonderlijke verzameling collages en assemblages tentoon te stellen. De Verbeke Foundation is een aanhoudend groeiproces. Kunstenaars kunnen er in residentie, verblijven, grotere en kleinere tentoonstellingen wisselen elkaar af…, waardoor de Foundation, zoals een ademend organisme, er elke dag anders uitziet. "Onze tentoonstellingsruimte wil geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus, levend en onmonumentaal, zoals de wereld buiten de museummuren.” Geert Verbeke

Verbeke foundation
Avro KunstUur Museumgasten
Avro KunstUur, De Verbeke Foundation 1
Avro KunstUur, De Verbeke Foundation 2

003 (162) | DE SCHREEUW VAN DE NATUUR ... SURREALISTISCH STIL ...

De ongemakken van 'Crohn' en één van de bijwerkingen van 'Medrol', namelijk 'slapeloosheid', zorgen er reeds maanden voor dat het begrip 'nachtrust' voor mij enkel een aangename vage herinnering is uit een ver verleden. Het in één ruk een keertje kunnen doorslapen tot een uur of 4.00 in de ochtend, en soms zelfs tot 5.00 uur, is zeer uitzonderlijk. Mijn nachtrust is meestal opgedeeld in verplaatsingen naar de badkamer, of naar het bankstel, of naar de koelkast, of naar het apotheekkastje, of terug naar bed. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik overdag regelmatig al eens in slaap val. Zo heb ik meermaals een tourrit op tv gevolgd vanaf bijvoorbeeld een 40 km van de aankomst, maar enkel het podium gezien. En dagelijks zit ik dan ook omstreeks 5.00 uur 's ochtends aan de ontbijttafel, met open ramen en deuren de verfrissende buitengeur opsnuivend, te genieten van ... heerlijke boterhammen van melkbrood met boter en aalbessengelei, en een kopje koffie ... en van het concert dat de natuur me elke ochtend gratis aanbiedt in de vorm van bij momenten prachtige avantgardistische samenzangen van allerhande vogelgeluiden ... en van het ochtendgloren ... een genieten van het ontstaan van alweer een nieuwe dag ... heerlijk.

For my English-speaking friends (if not correct, I hope my English is communicative) 162 THE CRY OF NATURE … SURREALISTIC SILENCE … The discomforts of ‘Crohn’ and also ‘sleeplessness’ caused by ‘Medrol’, they’re concerned in the meaning of ‘a good night’s sleep’, which is a pleasant, vague memory in the past. Sleep on during a uninterrupted period until 4 or 5 o’clock in the morning is exceptional. All through the night I’ve to go to the bathroom, or to the couch, or to the fridge, or to the pharmacy box, or back to bed. So, it isn’t surprising I’m regularly falling asleep by day. Almost all the time at 5.00 o’clock in the morning, I’ve breakfast. Through the open doors and windows I get a sniff of fresh air, and I enjoy some delicious slices of bread and butter and jelly, and a coffee … and I enjoy the concert nature offers me every morning for free as it stands for beautiful avant-garde warbling of the birds … and I enjoy the break of day … I enjoy the origin of an exclusive new day … wonderful. But ever since the inferno and the explosion (post 161), daybreak has lost his golden brilliance. This morning, for the fifth time nature did not turned up … no concert … just a creepy and frightening silence, with which I’m uneasy again and again … the silent full cry of nature. Writing this post, I’m thinking of tomorrow morning … will nature still out this silence, so painful, and still transform breakfast into a surrealistic scene, or will nature make a complete recovery … I heartily hope so …

Maar sinds het inferno en de explosie van vorige vrijdagavond (zie vorige bericht)heeft de morgenstond haar goud in de mond verloren. Het was deze morgen de vijfde keer op rij dat de natuur forfait gaf ... geen concert ... enkel een akelige en beangstigende stilte die me telkens een onbehaaglijk gevoel gaf ...de geluidloze schreeuw van de natuur. En terwijl ik dit nu neerschrijf denk ik reeds aan morgenvroeg ... zal de natuur nog steeds zo pijnlijk luid de stilte uitschreeuwen en het ontbijt wederom tot een surrealistisch tafereel herscheppen, of gaat ze zich stilaan herstellen ... ik hoop van ganser harte dit laatste ...