100 | DRIE DRIELUIKEN IN ONTWIKKELING ... TIJD VOOR AFWISSELING ...

Lessen 18, 19 en 20 van respectievelijk 8, 12 en 15 november 2012heb ik alle drie besteed aan de creatie van een drieluik, dat echter nog niet af is. Coach Herman heeft een interessante suggestie gedaan, waardoor het werk een stuk boeiender zou kunnen worden. En dat ga ik waarschijnlijk in mijn thuisatelier verder uitwerken.     In mijn thuisatelier hangen ondertussen nog twee drieluiken tegen de muur te wachten op verdere ontwikkelingen ...   En aangezien teveel vaak kan leiden tot een indigestie, denk ik erover om de drieluiken te laten rusten en morgen in kasteel Meylandt nog eens een stilleven te gaan schilderen ... schetsmatig, snel, ruw, intuïtief, en in de grijzen/okers/bruinen van weleer ... een beetje in de sfeer van de stillevens van vorige jaren, zoals ...

024 | BEETJE KLUSSEN IN HUIS ... HET DEED DEUGD ... EN SCHILDEREN ...

De nieuwe behandeling met 'hydrocortisone' lijkt toch wel gunstige effecten te hebben, want voorbije zondagvoormiddag heb ik mijn kluskleren aangetrokken en in mijn atelierruimte de oude vloerbekleding in repen gesneden en opgerold, en nog 12 m² muur achter de kast opgevuld met isolatie van 10 cm dikte. En voorbije woensdag heb ik het atelier opgeruimd, de overblijvende pakken met isolatie naar de zolder gebracht (met hulp van toevallige aanwezige) en de oude vloerbeleding naar buiten onder het afdak van de fietsenstalling. En in de namiddag heb ik ook nog van 10 m² muur het behang af getrokken. En vandaag, vrijdag heb ik zojuist alweer een paar uurtjes in het atelier doorgebracht, en de laatste behangresten bevochtigd en afgestoken, en de gaatjes opgevuld met plamuur. En terwijl ik dit neerschrijf overvalt me een gevoel van gelukzaligheid, want het lijkt me een eeuwigheid geleden te zijn geweest dat ik nog wat heb mogen/kunnen klussen, en met plezier, en achteraf erg voldaan. Heerlijk! Misschien ga ik morgen wel beginnen met het behangen van de muren met glasvezel ... Les 32 van donderdag 13 januari 2011 En het was ook erg lang geleden dat ik nog eens in dezelfde week, én op maandag, én op donderdag naar de schilderlessen was geweest. En ook deze donderdag namiddag heeft me deugd gedaan. Eerst heb ik de schildering 'abstract-e-36', waaraan ik maandag was begonnen, verder afgewerkt. Daarna heb ik de schildering 'abstract-e-35' afgewerkt door links beneden een rood vlak toe te voegen dat de okerkleurige linkerhelft van het schilderij doorbrak. En tenslotte heb ik een nieuw doek genomen, er met houtskool een perspectief schets op gezet, en er snel de overblijvende witte en oker verf op verwerkt. Aan deze laatste 'abstract-e-37' zal ik hopelijk volgende maandag kunnen verder werken.

018 | DAGEN DWALEN DOOR DONKERE DALEN ... EVEN EEN LICHTPUNT ...

Les 19 van maandag 15 november 2010 Ja, ik weet het ook wel, en ik ben het zelf ook beu om het steeds maar over mijn gezondheidsproblemen te hebben. Maar de realiteit is dat ik er 's morgens mee opsta, ze de hele dag meedraag, en ermee ga slapen. De momenten dat ik er geen last van heb en dat ik ze kan vergeten zijn zeldzaam geworden. Medicatie van vochtafdrijvers heeft er voor gezorgd dat de gewichttoename van 6,5 kg aan water bijna letterlijk als sneeuw voor de zon binnen de 5 dagen was verdwenen. Maar ondertussen wordt ik reeds enkele weken geplaagd door inwendige koude rillingen, zonder koorts, die onderhuids door heel mijn lichaam sidderen, soms ondraaglijk, en gepaard gaand met toestanden van misselijkheid en diarree. Voorbije zondag nog was het zo erg dat 's avonds de dokter van wacht is langs geweest, die een verwijsbrief schreef voor een eventuele opname in Leuven via spoed. Na 3.00 uur in de ochtend ben ik dan toch in slaap geraakt, en na het ontbijt omstreeks 7.00 uur voelde ik me stukken beter. En 's middags voelde ik me zelfs redelijk goed en besloot ik om toch maar naar de academie te gaan om te schilderen. Het deed me deugd terug in kasteel Meylandt te zijn en te kunnen schilderen. Het eindresultaat van deze namiddag stond me echter helemaal niet aan. Aan deze schildering 'abstract-e-34' moet nog veel veranderd/verbeterd worden, want in mijn ogen stelt het nu niet veel voor.. Maar dat zal voor volgende maandag zijn, hopelijk. En de schildering 'abstract-e-33' of 'Landschap 15' van les 17 moet ook nog afgewerkt worden, alhoewel, hoe vaker ik ze opnieuw bekijk, hoe beter ik ze vind. Misschien moet er iets gebeuren met de lichte driehoekige vorm links, maar veel mag er niet veranderd worden. Deze namiddag was even een lichtpunt in deze donkere dagen. Les 20 van maandag 18 november 2010 heb ik noodgedwongen moeten missen want er stond wederom een trip naar Gasthuisberg op het programma, met een consultatie voor 'Crohn' en een consultatie 'Hematologie'. Bloedonderzoek gaf aan dat de leukemie nog steeds onder controle is. Enkel de bloedarmoede was verergerd : terwijl de normale waarden voor hemoglobine tussen 13,6 en 17,7 liggen (in België,) was bij mij de waarde ietsjes boven 10. Zou dit misschien de koude rillingen, koude handen en koude voeten kunnen verklaren, denk ik dan? De consultatie voor 'Crohn' resulteerde in een verdubbeling van de injecties met 'Humira' : wekelijks i.p.v. om de 14 dagen. Binnen een dikke maand volgt dan een evaluatie.

006 | JAAAA ... DEN DIESEL KOMT TRAAG OP GANG ...

Ongeveer een jaar geleden schreef ik in bericht 86 van mijn blog het volgende : "Het was jaren geleden dat ik me nog zo goed gevoeld had als tijdens de voorbije vakantiemaanden. Geen noemenswaardige problemen of lasten van mijn medereizigers Crohn en CML, het terug kunnen fietsen, het terug kunnen klussen, het zien van die ene koninginnepage, het fijne weer ... ik kan er nu nog van nagenieten". Vandaag denk ik met weemoed terug aan die zalige periode, en probeer ik de voorbije maanden van kommer en kwel zo snel mogelijk te vergeten. En het was kommer en kwel, want alles wat ook maar kon tegen zitten, zat tegen : de ondoenbare neveneffecten van verschillende medicamenten, de spierzwakte die me zelfs niet toeliet met mijn hond 'Boomer' te gaan wandelen, een opname van vijf dagen in het ziekenhuis, een tiental consultaties in 'Gasthuisberg', de brand en de ontploffing (zie bericht 002), de auto die achter op onze auto botste toen we op weg waren naar 'Gasthuisberg', de tien dagen ongerustheid na het telefoontje van Leuven met de melding dat er in mijn bloed afwijkingen waren vastgesteld, en dat de leukemie dus terug actief was, hetgeen later een fout van het labo bleek te zijn, mijn dochter die in Leuven slachtoffer was van 'skimming', ... maar, en ik hou hout vast, ik begin me stilaan ietsjes beter te voelen ... .

For my English-speaking friends (if not correct, I hope my English is communicative) 006 | YES … THE DIESEL ENGINE STARTS SLOWLY… About a year ago I wrote the following message 86 on my blog : “It has been several years since I had felt as well as during the last months. No considerable problems or sufferings from Crohn and CML, my travelling companions, being able to cycle again and to do odd jobs, seeing that beautiful hairstreak, the sunny weathers … at this moment I even can enjoy the memory"! Today I think back to that gorgeous period with sadness, and I try to forget the past months of trouble and affliction as soon as possible. And it was all troubles and torments, because everything that could be against, was against : the unbearable side effects of several medications, the muscle weakness which even didn’t allow me to walk with my dog ‘Boomer’, the admission into hospital for five days, ten consultations in hospital, the fire and the explosion (message 002), the car which crashed into the back of our car, the ten days of concern, being the result of a phone call from hospital with the message leukemia is back in the blood, which afterwards apparent to be a gross error of the lab, my daughter who was victim of skimming, … but … touch wood … I’m feeling better and better, gradually … And I started painting at the academy last Monday September 20, and I enjoyed! You can see the result : ‘abstract-e-26’ (or ‘The Bike’).

Les 1 van donderdag 2 september 2010 Deze eerste les van mijn derde jaar heb ik spijtig genoeg moeten missen omdat er een dagje 'Gasthuisberg' op het programma stond, met in de voormiddag een 'gastroscopie' en in de namiddag een consultatie 'hematologie', waar ik te horen kreeg dat het alarmerende bericht als zou de leukemie opnieuw actief zijn, een loos alarm was t.g.v. een menselijke fout. Les 2 van maandag 6 september 2010 De laatste maanden had ik al zoveel desillusies (wel willen, maar niet kunnen) te verwerken gekregen, dat ik er me mee verzoend had dat schilderen nog niet voor deze les zou zijn. Wel heb ik Esther en de collega's een bezoek gebracht in kasteel Meylandt. Les 3 van donderdag 9 september 2010 Ook Herman en de collega's van de donderdag namiddag heb ik een bezoek gebracht. En stilaan begon het toch wel een beetje te kriebelen ... Les 4 van maandag 13 september 2010 En reeds enkele dagen voelde ik dat de conditie beetje bij beetje beter werd. Niet dat dit veel voorstelde. Maar samen met mijn bezoeken aan de academie, zorgde dit gevoel er voor dat ik les 14 ben gaan volgen. Ik heb het heel rustig aan gedaan, en drie doeken een egale magere laag gegeven, en op een ander doek van 80cm bij 100cm met houtskool een schets opgezet als kapstok voor een nieuwe schildering. Les 5 van donderdag 15 september 2010 Ook deze les moest ik noodgedwongen missen omdat er een raadpleging op de afdeling 'inwendige' op het programma stond. Op 4 augustus was ik gestart met een nieuwe medicatioe voor 'Crohn', namelijk 'Humira'. Het zijn spuitjes die ik vanaf nu aan mezelf mag toedienen. De resultaten van deze behandeling gedurende anderhalve maand zijn hoopgevend, want de ongemakken van 'Crohn' zijn minder intens en minder frequent. Les 6 van maandag 20 september 2010 Een half uur voor tijd arriveerde ik aan kasteel Meylandt. Het zonneke deed deze laatste dag van de zomer alle eer aan. Vandaag zou ik eindelijk opnieuw gaan schilderen. ... EN DEN DIESEL GERAAKT OP KRUISSNELHEID ... En het werd na lange tijd nog eens zo'n les waarbij het schilderen vlot verliep, en waarbij het resultaat 'abstract-e-26' (of je kan het 'de fiets' noemen) mij innige voldoening schonk. Details :

004 | ONTDEKKING VAN DE 'VERBEKE FOUNDATION' ... KUNST IN BEWEGING ...

Vandaag is het juist 71 dagen geleden sinds ik mijn laatste werk schilderde. Sindsdien was het allemaal een beetje kommer en kwel. Een abominabele fysieke conditie , gebeurtenissen zoals de brand en de gasontploffing, om nog maar niet te spreken van de naweeën met verzekeringen, experts, ... , de onbruikbaarheid van mijn schilderatelier, ... De laatste tijd duikt in mijn gedachten regelmatig een citaat op van Kahlil Gibran :"Wij leven allen om schoonheid te ontdekken, al het andere is een vorm van wachten." En vooral dat laatste woord ... wachten ... dat vertolkt vaak bovendrijvende gevoelens van nu eens hoopvolle verwachtingen, en dan weer van nutteloosheid en verloren tijd. En dan gebeurt het wel eens dat ik zelfs overdag voor de televisie zit te zappen, zoekend naar wat verstrooiing of iets boeiends. Zo belandde ik een tijdje geleden op Nederland 2 bij het programma 'Avro Kunstuur' dat een bezoek bracht aan de 'Verbeke Foundation' in Kemzeke bij Sint-Niklaas. En ik zat voor de rest van de uitzending aan het scherm gekluisterd ... boeiend zeg ... Ik had er nooit van gehoord ... en op maar een anderhalf uurtje rijden vind je dit 'kunst(pret)park' ... fantastisch ... Voor de vakantie voorbij is ga ik proberen daar een bezoek te brengen, een daguitstap van te maken, als Crohn en de anderen het mij toestaan ...

For my English-speaking friends (if not correct, I hope my English is communicative) 004-DISCOVERY OF THE ‘VERBEKE FOUNDATION’ … ART IN MOTION … Today it has been 71 days ago since I’ve painted my last work. Ever since it was all trouble and affliction : an appalling form, the fire and the explosion, the aftereffects with insurances, agents, assessors, contractors, … , the unusable studio, … Regularly a quotation by Kahlil Gibran comes to the surface in my mind :”We live only to discover beauty. All else is a form of waiting”. And specially the last word of that quote … waiting … it often expresses feelings of occasionally hopeful expectations, or otherwise useless time. An sometimes, even by day, I’m watching television, zapping and searching for some entertainment or some fascinating stuff. And so I discovered on Dutch television ‘Avro Arthour’, visiting the ‘Verbeke Foundation’ in Kemzeke, near to Sint-Niklaas, Belgium. And I was glued to the screen … holding my attention … I will try to visit this domain before holydays are over, of course with the permission of ‘Crohn an my other companions’. The Verbeke Foundation, founded by art collectors Geert and Carla Verbeke-Lens, is a private art site which first opened doors to the general public on June 1st of 2007.. As a ‘refuge of arts’ the domain offers chances to young / less renowned artists and holds an impressive collection of modern and contemporary art. Culture, nature and ecology go hand in hand in the Verbeke Foundation. With 12 hectares (29.7 acres) of scenic area and 20,000 m² (4,9 acres) covered spaces, the Foundation is one of the largest private initiatives for contemporary art throughout Europe. The warehouses of the former Verbeke transport agency were transformed into unique exposition halls. One of the buildings was furnished to exhibit Verbeke’s extraordinary collection of collages and assemblages. The Verbeke Foundation is subject to a continuous growth process. Artists have the ability to reside, larger and smaller exhibitions relieve each other… the Verbeke Foundation resembles a living organism and so looks different one day to another. “Our exhibition space does not aim to be an oasis. Our presentation is unfinished, in motion, unpolished, contradictory, untidy, complex, inharmonious, living and unmonumental, like the world outside of the museum walls. You will find no flamboyant sensational buildings here, but rather, a refreshing, unpretentious place to look at art and a subtle criticism of the art world”. Geert Verbeke

De Verbeke Foundation is een private kunstsite die geopend werd op 1 juni 2007 door kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens. Cultuur, natuur en ecologie komen er samen. De ruimte herbergt een indrukwekkende verzameling van moderne en hedendaagse kunst en biedt als ‘kunstenvrijplaats’ ook kansen aan jonge kunstenaars. Met zijn 12 hectare natuurgebied en zijn 20.000m² overdekte ruimten is de Verbeke Foundation één van de grootste privé-initiatieven voor hedendaagse kunst in Europa. De loodsen van het vroegere transportbedrijf van Geert Verbeke werden omgebouwd tot unieke expositieruimtes. Eén van de gebouwen werd ingericht om de uitzonderlijke verzameling collages en assemblages tentoon te stellen. De Verbeke Foundation is een aanhoudend groeiproces. Kunstenaars kunnen er in residentie, verblijven, grotere en kleinere tentoonstellingen wisselen elkaar af…, waardoor de Foundation, zoals een ademend organisme, er elke dag anders uitziet. "Onze tentoonstellingsruimte wil geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus, levend en onmonumentaal, zoals de wereld buiten de museummuren.” Geert Verbeke

Verbeke foundation
Avro KunstUur Museumgasten
Avro KunstUur, De Verbeke Foundation 1
Avro KunstUur, De Verbeke Foundation 2

003 (162) | DE SCHREEUW VAN DE NATUUR ... SURREALISTISCH STIL ...

De ongemakken van 'Crohn' en één van de bijwerkingen van 'Medrol', namelijk 'slapeloosheid', zorgen er reeds maanden voor dat het begrip 'nachtrust' voor mij enkel een aangename vage herinnering is uit een ver verleden. Het in één ruk een keertje kunnen doorslapen tot een uur of 4.00 in de ochtend, en soms zelfs tot 5.00 uur, is zeer uitzonderlijk. Mijn nachtrust is meestal opgedeeld in verplaatsingen naar de badkamer, of naar het bankstel, of naar de koelkast, of naar het apotheekkastje, of terug naar bed. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik overdag regelmatig al eens in slaap val. Zo heb ik meermaals een tourrit op tv gevolgd vanaf bijvoorbeeld een 40 km van de aankomst, maar enkel het podium gezien. En dagelijks zit ik dan ook omstreeks 5.00 uur 's ochtends aan de ontbijttafel, met open ramen en deuren de verfrissende buitengeur opsnuivend, te genieten van ... heerlijke boterhammen van melkbrood met boter en aalbessengelei, en een kopje koffie ... en van het concert dat de natuur me elke ochtend gratis aanbiedt in de vorm van bij momenten prachtige avantgardistische samenzangen van allerhande vogelgeluiden ... en van het ochtendgloren ... een genieten van het ontstaan van alweer een nieuwe dag ... heerlijk.

For my English-speaking friends (if not correct, I hope my English is communicative) 162 THE CRY OF NATURE … SURREALISTIC SILENCE … The discomforts of ‘Crohn’ and also ‘sleeplessness’ caused by ‘Medrol’, they’re concerned in the meaning of ‘a good night’s sleep’, which is a pleasant, vague memory in the past. Sleep on during a uninterrupted period until 4 or 5 o’clock in the morning is exceptional. All through the night I’ve to go to the bathroom, or to the couch, or to the fridge, or to the pharmacy box, or back to bed. So, it isn’t surprising I’m regularly falling asleep by day. Almost all the time at 5.00 o’clock in the morning, I’ve breakfast. Through the open doors and windows I get a sniff of fresh air, and I enjoy some delicious slices of bread and butter and jelly, and a coffee … and I enjoy the concert nature offers me every morning for free as it stands for beautiful avant-garde warbling of the birds … and I enjoy the break of day … I enjoy the origin of an exclusive new day … wonderful. But ever since the inferno and the explosion (post 161), daybreak has lost his golden brilliance. This morning, for the fifth time nature did not turned up … no concert … just a creepy and frightening silence, with which I’m uneasy again and again … the silent full cry of nature. Writing this post, I’m thinking of tomorrow morning … will nature still out this silence, so painful, and still transform breakfast into a surrealistic scene, or will nature make a complete recovery … I heartily hope so …

Maar sinds het inferno en de explosie van vorige vrijdagavond (zie vorige bericht)heeft de morgenstond haar goud in de mond verloren. Het was deze morgen de vijfde keer op rij dat de natuur forfait gaf ... geen concert ... enkel een akelige en beangstigende stilte die me telkens een onbehaaglijk gevoel gaf ...de geluidloze schreeuw van de natuur. En terwijl ik dit nu neerschrijf denk ik reeds aan morgenvroeg ... zal de natuur nog steeds zo pijnlijk luid de stilte uitschreeuwen en het ontbijt wederom tot een surrealistisch tafereel herscheppen, of gaat ze zich stilaan herstellen ... ik hoop van ganser harte dit laatste ...

002 (161) | INFERNO ... AL BIJ AL GELUK GEHAD ...

Vrijdag 23 juli 2010 beloofde een doordeweekse vakantiedag te worden met in de namiddag een toch wel enigszins saaie tourrit met een bijna voorspelbare massasprint en winnaar. Iets voor 18 uur heb ik toen de televisie uitgezet, en ben ik naar buiten gegaan. En vanaf dat moment veranderde het alledaagse in schrikwekkende visioenen, en de vakantietraagheid in een omschakeling naar een snelle 'automatische piloot'.

Ik had een brandgeur waargenomen en een luid gesis alsof er ergens iemand met een gasbrander een roofing dak aan het repareren was. Ik wandelde de tuin in, draaide me om en overzag de daken van buren en van ons huis. En toen zag ik op het dak van de achterbouw van de buurvrouw vlammen en pekzwarte rook. En dit werd snel erger. En toen kwam mijn 'automatische piloot' in actie. Ik ben beginnen roepen 'brand, brand, brand, bel de brandweer!' en ons huis binnengelopen, de straat op gelopen, de buurvrouw gearlarmeerd en ook de buurvrouw van mijn buurvrouw, de auto gaan verplaatsen, binnen in huis deuren gaan dichtdoen, stekkers uit de stopcontacten gaan trekken, ... Na een half uurtje ongeveer is dan de brandweer gearriveerd. Die was onderweg even opgehouden door een ongeval met een vrachtwagen die dwars over de weg stond. En dit oponthoud bleek achteraf misschien slachtoffers voorkomen te hebben, want toen de brandweerlieden uit hun wagen stapten ontplofte met een enorme knal en luchtverplaatsing een gasfles. Zouden er dan toch engelbewaarders zijn? Ach, ik geloof er niet in, maar laat de mythe van de beschermengel maar blijven voortleven.

Friday, July 23, 2010, at 18.00 hours local time, a fire and a gas explosion has destroyed some rear outbuildings, the kitchen and many windows at our next-door neighbour. The 87 years old plucky lady is okay and meanwhile she’s staying at her daughters. The huge explosion also has consequences for our house: dust and left soot everywhere, broken doors, broken glass, holes in the roof of the garden house ... and also for my painter’s studio : window completely destroyed, burst ceiling , broken roller blinds, everything in the room moved and shaken, fire spots covering the floor, dust, soot, doors of closets breaking down … and the paintings … at first sight appeared to be hanged against the walls or stacked in a corner of the room … undamaged…a miracle … one painting always will remind me of this terrifying inferno ... I never ever want to go through this once more...(if not correct, I hope my English is communicative)

Nu zijn we een paar dagen verder. De brand en de ontploffing heeft bij onze buur de achterbouw , keuken en ramen vernield. De 87-jarige kranige buurvrouw stelt het goed en verblijft ondertussen bij haar dochters.



De enorme ontploffing heeft ook gevolgen gehad voor onze woning : stof en roetaanslag overal, vier kapotte deuren, glasbraak, gaten in het dak van het tuinhuis … en ook voor het schildersatelier : raam volledig vernield, plafond rondom gescheurd, rolgordijn stuk, alles verplaatst en door elkaar geschud, brandvlekken in de vloerbekleding , stof, roet, deuren van kasten stuk … en de schilderijen … leken op het eerste gezicht onbeschadigd tegen de muren te hangen of gestapeld te staan … een mirakel … één schilderij (centraal) zal mij altijd doen terugdenken aan deze schrikwekkende inferno … Nooit wil ik zoiets nog eens meemaken …

001 (160) | 'FLICKR' ... INSPIRATIE ... VENSTER OP DE WERELD ...

Sinds ik in september 2008 aan de academie in Heusden-Zolder begon te schilderen heb ik deze periode ervaren als een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ofschoon ik het jaar voordien met pijn in het hart afscheid had moeten nemen van mijn job van leraar 'plastische opvoeding' en 'esthetica' in het secundair onderwijs, en gedurende maanden fysiek en mentaal het spreekwoordelijke 'zwarte gat' heb moeten ervaren, heeft het 'schilderen' een positieve kentering in mijn leven teweeg gebracht. Het is een deel van mijn leven geworden waarvan ik eorm kan genieten.

Na een eerste jaar van kennismaken, luisteren, kijken, leren, opdrachten uitvieren, proberen, vallen en opstaan, materialenkennis, technieken ... is het voorbije tweede jaar één grote ontdekkingsreis geweest die ik bij momenten nogal intuïtief doorgezet heb, en waarbij ik meermaals aangenaam, en soms ook wel met ongeloof, verrast ben geworden door de resultaten. De stimulerende coatching van de lesgevers, de aanmoedigingen van collega's, en de steun van mijn gezin hebben mij geholpen om, ondanks alle gezondheidsperikelen, deze ontdekkingsreis in de wereld van het 'schilderen' verder te kunnen zetten.

Er zullen tot nu weinig dagen zijn voorbijgegaan waarop ik niet met schilderen of met aanverwante kunstzinnige dingen bezig ben geweest, ook al was het maar in gedachten. Mijn manier van kijken naar de dingen is ook veranderd, is gedetailleerder geworden. Voortdurend ben ik ook op zoek naar inspiratiebronnen, naar opstapjes voor mijn schilderingen. Zo speur ik in de krant, turend tussen bijna gesloten oogleden, naar foto's die mij opvallen door kompositie, kleur, vorm. Ik knip ze uit, draai ze, zet enkele schetsmatige lijnen met houtskool op een doek, en vertrek voor een schildertrip die steevast telkens uitmondt in een totaal ander en nieuw abstract beeld. Zo speur ik ook bijna dagelijks op het internet naar beelden die mij raken.

En zo ontdekte ik een dik jaar geleden de site 'flickr' (*)

Het is ongelooflijk welke prachtige foto's ik bijna dagelijks op deze site ontdek. Ik plaats deze parels van schoonheid dan in galeries, zodat ze altijd kan terugvinden om te genieten van de schoonheid van vormen, kleuren, composities, details, variaties, fascinaties, ... en ze kan delen met anderen. En zo ben ik ook in contact geraakt met andere flickrleden : kunstenaars, schilders, fotografen, kalligrafen, ... 'flickr' is één van mijn vensters op de wereld geworden ...

Ik haal o.a. ook inspiratie uit favorieten die ik selecteer uit duizenden foto's op de site 'flickr' - Take a look at my favorites for what ispires me !

Ook het bijna dagelijks raadplegen van de recentste uploads van mijn contacten of van de groepen waarbij ik me heb aangesloten, geven invulling aan mijn dorst naar een zo groot mogelijke absorptie van impressies, ideeën, technieken, beeldaspecten, ... - Take a look at recent work by my contacts

(*) Flickr is wereldwijd één van de meest populaire websites voor het delen van (digitale) foto's. Wellicht is 'flikr' niet
de allergrootste, maar het behoort wel tot één van de meest bekende fotosites ter wereld en één van de meest gebruikte online fotoalbums. Iedereen die een account heeft bij 'flickr' kan kan daarop zijn/haar foto's beheren en anderen al of niet deelgenoot daarvan maken. Je kan de website dus beschouwen als een megagrote opslagplaats voor foto's. Met 'flickr' kun je behalve foto's opslaan nog een heleboel andere dingen zoals foto's sorteren, foto's zoeken, foto's delen, commentaar geven op andermans werk of ontvangen op je eigen foto's, je aansluiten bij een groep, ...
Aanmaken van een flickraccount ?